Վիլյամ Սարոյան — «Դաշնամուր»

k-chemu-snitsya-pianino-fortepiano-2

― Ամեն անգամ, երբ դաշնամուր եմ տեսնում, հուզվում եմ, ― ասաց Բենը։
― Իսկապե՞ս հուզվում ես։ Ինչո՞ւ, ― հարցրեց Էմման։

― Չգիտեմ, ― ասաց Բենը։ ― Եթե չես առարկում, մտնենք այս խանութը և անկյունի փոքրիկ դաշնամուրը փորձենք, լա՞վ։

― Նվագել գիտե՞ս, ― հարցրեց Էմման։

― Դժվար թե նվագել անվանես այն, ինչ ես եմ անում։

― Իսկ դու ի՞նչ ես անում։

― Կտեսնե՛ս, ― ասաց Բենը։ Читать далее

Реклама

Վ. Սարոյան «Ես»

Վաղո՜ւց, շա՜տ վաղուց, աշխարհում միայն մի բառ կար՝ «Ես»: Եթե մեկնումեկը ուզում էր ասել.«Բարև, ես եմ», -ուղղակի ասում էր՝ . «ԵՍ»: Եթե ուզում էր ասել. «Ինձ մի նարի՜նջ տուր», կամ՝ «Ի՜նչ գեղեցիկ ծառ է», «Ծիտիկը ծլվլում է», դարձյալ միայն մի բառ էր ասում՝ «Ես»:

Դա միակ բառն էր աշխարհում:

Մարդկանց մի մասը ուղղակի գոռում էր այդ բառը, մյուսները՝ շշուկով էին ասում, մի քանիսը՝ լացով, ոմանք էլ՝ ծիծաղելով: Չէ՞ որ դա մարդկանց միակ բառն էր: Իսկ կենդանիները… Читать далее

Վ.Սարոյան «Մեքսիկացին»

Ժուան Քաբրալը մի բարձրահասակ մեքսիկացի էր, որ աշխատում էր հորեղբորս այգում, որթատունկերը էտելու ժամանակ: Նա մի աղքատ մարդ էր, որի ամբողջ ունեցվածքը իր կին Կոնսուելյան էր՝ Պաբլո և Պանչո որդիների հետ միասին, երեք դստրիկները, իր կաղ զարմիկ Ֆեդերիկոն՝ չորս շների ու մի կատվի ուղեկցությամբ, կիթառը, հին կոտորակի հրացանը և արդեն վաղուց պառաված ձին, որ քաշում էր դատարկ ամանեղենի շրըխկ-թըրխկոցով լիքը ծածկած սայլը: Читать далее

Վ. Սարոյան «Հայն ու հայը»

Ուշ գիշերով Ռուսաստանի Ռոստով քաղաքում մի գարեջրատան մոտով անցնում էի, երբ սպիտակ վերնազգեստով մի սպասավորի տեսա, որն անպայման հայ էր, և, ուրեմն, մոտեցա, հարցրի.

-Իմա՞լ ես, տնավե՛ր, իմա՞լ ես: Читать далее

Վ. Սարոյան «Քո կյանքի ժամերը»

Կյանքիդ ժամերն ապրիր այնպե՛ս, որ այդ քաղցր ժամերին ո՛չ քեզ, ո՛չ էլ կողքիդ ապրողներին չդիպչեն ապականությունն ու մահը:

Ամենուրեք փնտրիր բարի՛ն ու հենց հայտնաբերես, հանի՛ր լույս աշխարհ իր թաքստոցից, թող բարությունը լինի անկաշկանդ ու չամաչի ինքն իրենից:

Աչքի լույսի պես պահի՛ր, փայփայի՛ր մարդկայնության ամենաչնչին նշույլներն անգամ, քանի որ դա է ընդդիմանում մահվանը, թեև այն
անցավոր է: Читать далее

Վիլյամ Սարոյանի բնութագիրը

william-saroyan

Վիլյամ Սարոյանը թեև ծնվել է Կալիֆոռնիայի նահանգի Ֆրեզնո քաղաքում, բայց հոգով և սրտով միշտ եղել է հայրենասեր: Դրա ապացույցն այն է, որ Սևանի ափից մի մեծ քար ուզում էր իր հետ տանել ԱՄՆ և ով վատ խոսեր Հայաստանի մասին գլուխը զարկի այդ քարով: Читать далее

Որոշ մարդիկ խոսում են քթի մեջ:

nasal-opening-clipart-16Երբ ես փոքրիկ էի և խոսում էի քթի մեջ, իմ մայրիկը ինձ տարավ բժիշկի: Ես կարծում էի, որ միայն ես եմ կարողանում խոսել քթի մեջ, բայց երբ գնացինք հիվանդանոց, տեսա և լսեցի, որ շատ շատերը նույն ձև են խոսում: Բժիշկները փորձում էին բուժել քթի մեջ խոսող երեխաներին, բայց իրենք լաց էին լինում և չէին թողնում, որ բժիշկը զննի իրենց: Ինձ նույնպես բժիշկը նայեց, մի երկար ձող քթիս մեջ մտցրեց, հետո լույս վառեց քթիս մեջ,  սկսեց ուշադիր նայել, իսկ ամենավերջում դեղեր նշանակեց:  Ես դեղերը խմեցի, բայց միևնույն է, խոսում եմ քթիս մեջ և ինձ դա շատ է դուր գալիս:

Ճառ աչքերի մասին

DSC00506Առանց աչքերի մարդ չի կարող ապրել: Շնորհիվ աչքերի մարդը կարող է տեսնել ամեն ինչ`  արև, ծառ, ծիածան, ի վերջո կարող է տեսնել և հիանալ ինքն իրենով: Աչքերը լինում են կապույտ, կանաչ, սև, շագանակագույն, մոխրագույն, երբեմն մանուշակագույն: Կարելի է աչքով անել և առանց խոսքի, որպեսզի ոչ ոք չլսի, բան հասկացնել մեկ ուրիշին: Աչքերը մի ամբողջ աշխարհ են: Առանց աչքերի մենք չենք տեսնի երազներ, իսկ առանց երազների հետաքրքիր չի լինի: Ասում են, որ աչքերը մարդու հոգու հայելին են: Նայելով աչքերին՝ դու կարող ես հասկանալ մարդը հոգնած է թե առույգ, տխուր է թե ուրախ: Եվ ամենակարևորն այն է, որ աչքերը երբեք չեն խաբում:

Վ. Սարոյան «Ճառ մարդկային քթի մասին»

Միսս Հիքսը սպասեց Հելենի նստելուն, ապա նայեց աշակերտների դեմքերին։

— Դե,— ասաց նա,— մենք ի՞նչ սովորեցինք։

— Որ, աշխարհի բոլոր մարդիկ քիթ ունեն,— ասաց Հոմերը։

Այս պատասխանից միսս Հիքսը անակնկալի չեկավ։

— Ուրիշ ի՞նչ,— հարցրեց նա։

— Այն, որ քթերը ոչ միայն շնչելու և մրսելու համար են, այլ նաև հին պատմության փաստերը ճիշտ հասկանալու համար։

Միսս Հիքսը Հոմերից շրջվեց և ասաց. Читать далее