Իմ հերոսը (առցանց ուսուցում 11.05-15.05 )

Երբ մարդկանց հարցնում ես ո՞վ է քո հերոսը, նրանք միշտ ասում են կամ դերասանների ու երգիչների անուններ, կամ մարզիկների անուններ, կամ էլ պարզապես գրքի հերոսների անուններ: Իսկ ինձ համար իմ հերոը  իմ հերոսն է: Ցանկացած պահին նա միշտ իմ կողքին է:  Եթե դասը չեմ հասկանում, նա միշտ բացատրում է այնքան, մինչև չհասկանամ, եթե խտուր եմ լինում, անում է ամեն ինչ, որ տրամաբդրությունս բարձրանա, իսկ երբ չգիտեմ ինչպես վարվեմ այս կամ այն հարցում՝ խորհուրդ է տալիս, իսկ երբ հիվանդ եմ լինում, կարող է և չքնել: Իհարկե, բոլոր երեխաների համար իրենց մայրիկը ամենալավն է, բայց ոչ բոլորն են համարում իրեն հերոս, որովհետև այն ինչ ես թվարկեցի, նրանց համար սովորական բան է, ոչ թե հերոսություն:

Իմ երազանքների քաղաքը (առցանց ստեղծագործական աշխատանք 21.04)

Իմ երազանքների քաղաքը շատ մեծ է, անսահման ու գույնավոր: Այնտեղ բոլորն ապրում են խաղաղ, ուրախ և երբեք չեն տխրում: Փողոցները լայն են, ծառաշատ, որոնք կլոր տարի ծաղկում են: Ծառերի ծաղիկները գույզնգույն են: Գիշերը նրանք փակվում են, իսկ արևի առաջին ճառագայթների հետ բացվում և շողում են: Իմ քաղաքում ավտոմեքենա չկա, և բոլորը կա՛մ ոտքով են տեղաշարժվում, կա՛մ հեծանիվներով: Իսկ երկնքով սլանում է գնացքը, որը անցնելիս սուլում է, և երեխաները մեծ ուրախությամբ ողջունում են նրան:

Իմ քաղաքը երազանքների քաղաք է, բայց շատ լավ կլիներ, որ այն իրական լիներ:

Իմ ոգեշնչման աղբյուրը (առցանց ուսուցում 20.04-24.04)

Երբ ազատ եմ լինում, միշտ ինչ-որ բան եմ մտածում, կամ կառուցում: Եվ ամեն անգամ ստացվում է տարբր բան: Շատ դեպքերում կառուցում եմ տարբեր շինություններ, հետո այդ շինությունը ձևվափոխում եմ: Մայրիկս միշտ զարմանում է, թե ո՞րն է իմ ոգեշնչման աղբյուրը: Ճիշտն ասած ես ել չգիտեմ: Բոլոր իմ մտքերը առաջանում են կառուցման ընթացքում: Ես ինքս էլ չգիտեմ ինչ անեմ, մինչև չսկսեմ: Կարծում եմ, իմ ոգեշնչման աղբյուրը ներքին երևակայությունն է, որն արթնանում է ձեռքի աշխատանքի հետ միասին:

Համաճարակային մտքեր (առցանց ուսուցում 13.04-17.04)

Այդ օրերին ավելի շատ եմ հասկանում, որ դպրոցը իմ երկրորդ տունն է: Այժմ տանը նստելով, կարծես ինչ-որ բան եմ կորցրել: Առաջ օրս կիսվում էր՝ մի կեսը անցկացնում էի դպրոցում, ընկրեներիս հետ, մյուսը՝ տան անդամների հետ: Համաճարակից հետո ամեն ինչ խառնվեց: Ես շատ եմ սիրում իմ ընտանիքը, բայց առանց դպրոցի, իմ դասընկերների, իմ ուսուցիչների օրերն այսքան էլ հետաքրքիր չեն: Մի օրը նման է մյուսին: Ամեն ինչ դարձավ միապաղաղ և անգույն: Երևի մի օր կվերջանա այս համաճարակը և ամեն ինչ կվերադառնա իր տեղը:

 

Իմ պատուհանից այն կողմ (առցանց ուսուցում 01.04)

Իմ պատուհանից այն կողմ լռություն է: Աշխարհը կանգ է առել: Մարդկությունը կարծես ոչնչացել է: Զարմանալի է, չէ՞ ձեզ համար: Իսկ ինձ համար ոչ, որովհետև հազիվ կարող եմ լսել թռչունների երգը, քամու սուլոցը: Երևի միայն բնությունն է շնորհակալ  «Կորոնավիրուս» կոչվող համաճարակին, որովհետև կարող է մի քիչ մաքուր օդ շնչել: Արդեն մոտ է այն օրը, երբ բոլորս նորից դուրս կգանք մեր տներից ու կյանքը կրկին կսկվի, բայց այս պահին, իմ պատուհանից այն կողմ մաքուր օդ է, իսկ ես տանն եմ…

Ի՞նչ կլինի… (առցանց ուսուցում)

UntitledՑանկացած բան անելիս միշտ մտածում ենք և տարբեր հարցեր են ծագում՝ իսկ հետո ի՞նչ կլինի, արդյո՞ք դա պետք է և այլն: Սական, որքան շատ մտածես, այնքան շատ հարց կծագի, և ավելի շատ կխճճվես, թե  ինչպե՞ս վարվես: Լավագույն տարբերակը ընդհանրապես չմտածելն է, սակայն դա հնարավոր չէ: Մնում է գործել և ծագաց հարցերին ուշադրություն չդարձնել, որպեսզի տարբեր կասկածներ չառաջանան:

Читать далее

Հովհաննես Թումանյան «Եդեմական Ծաղիկը» — առաջադրանքներ

38201140_1841297332621404_2966054206449909760_oՀովհաննես Թումանյան «Եդեմական Ծաղիկը»

 Բարին միայն հեքիաթներո՞ւմ է հաղթում 

Դեռ փոքր տարիքից մենք սկսում ենք ծանոթանալ «բարի» և «չար» հասկացություններին: Դա տեղի է ունենում, երբ մեզ հեքիաթներ են կարդում: Գրեթե բոլոր հեքիաթներում բարին հաղթում է չարը: Սակայն կյանքում միշտ չէ այդպես: Եթե մենք չիմանանք ի՞նչ է չարը, ապա չենք իմանա ինչ է բարին: Իմ կարծիքով, չարի ու բարության չափանիշը բոլորի մոտ տարբեր է և բոլորը տարբեր կերպ են դրանք հասկանում: Իհարկե լավ կլիներ, որ կյանքն էլ հեքիաթ լիներ ու միշտ բարին հաղթեր: Читать далее

Ասում են, որ…

Ասում են, որ եթե երեխաները շուտ քնեն, ապա ավելի շուտ կմեծանան, երևի դա է պատճառը, որ ես շուտ եմ մեծանում: Ասում են, որ Ձմեռ պապ գոյություն ունի, բայց դա այդպես չէ, որովհետև նրան ոչ ոք չի տեսել, սակայն մեկ այլ վարկածով Ձմեռ պապը ոչ թե անձ է, այլ մարդու վերաբերմունքն ու բարությունն է այլ մարդու նկատմամբ: Ասում են, որ ամենազորեղ զենքը դա ծիծաղն է և ես համաձայն եմ այդ պնդման հետ: Ասում են, որ  ուժեղը միշտ հաղթում է թույլին, սակայն կյանքում միշտ լինում են բացառություններ և գալիս է մի ժամանակ, երբ թույլն էլ է ուժեղանում, և խոսքը պարզապես ուժի մասին չէ:

Ինչպես տեսնում եք շատ բան են ասում, բայց պետք չէ բոլոր ասածներին հավատալ:

Դպրոցական կյանքից մի օր

Ճամբարի 7-րդ օրն էր: Կարծես պետք է լիներ հասարակ, ոչ մի բանով այլ օրերից չտարբերվող  օր: Սակայն, երբ եկա դպրոց իմացա, որ ճամբարական շաբաթվա ամենատոնական  օրն է՝ ընկեր Ստելլայի՝ մեր ջոկատավարի, պատմության ամենալավ ուսուցչուհու, ծննդյան օրն է: Ինչպես նաև, այսօր պետք է պատրաստենք պիցցա: Գնացինք խանութ անհրաժեշտ գնումներ կատարելու: Նաև գնեցինք բոլորից մի քիչ փոքր, բայց ամենագեղեցիկ և ամենահամեղ՝ դա հետո իմացանք, տորթ ընկեր Ստելլային անակնկալ անելու համար: Դպրոցում մոմերը թաքուն վառեցինք և սկսեցինք բարձր երգելով շնորհավորել: Այնուհետև նստեցինք սեղանի շուրջ համեղ պիցցա և ծննդյան տորթ ուտելու: Բոլորից շատ պիցցա կերան տղաները, բայց աղջիկներին էլ մի քիչ հասավ: Ուտելուց հետո գնացինք ձնագնդիկ խաղալու, որովհետև այդքան ձյուն առաջին անգամ էր եկել այս տարի:

Իմ հոբբին

41520606_1836471513126447_6910678125307232256_nԻմ հոբբին սպորտն է: Զբաղվում եմ լողով արդեն յոթ տարի: Շատ եմ սիրում այդ սպորտաձևը, որովհետև  մարզվելով կունենամ գեղեցիկ կամվածք, և հանգստանում: Այս տարիների ընթացքում ձեռք եմ բերել շատ լավ և հավատարիմ ընկերներ, որոնք նույնպես լողորդներ են: Հայաստանի այլ քաղաքներում միասին ենք մասնակցում մրցումներին: Բոլորից շատ սիրում եմ  լողամրցումը՝ էստաֆետան: Միաժամանակ համ մրցում ենք, համ լողում բոլոր լողաձևերը: Լողաձևերից ամենադժվարը դելֆինն է: 

2 տարի հաճախել եմ  ձյուդոյի խմբակ, սակայ սուղ ժամանակի պատճառով դուրս եմ եկել: Բայց այժմ դպրոցում եմ պարապում և  վերհիշում բոլոր դժվար հնարքները: Читать далее