Վիլյամ Սարոյան «Բան ունեմ ասելու»-առաջադրանքներ

Վիլյամ Սարոյան «Բան ունեմ ասելու»

  1. Բառարանի օգնությամբ բացատրիր հետևյալ բառերը.
  • Ակամա — ստիպված
  • Պատրանքաթափ — հուսազուրկ
  • քարուքանդ անել — հիմնովի ջարդել
  • սպիավոր — վերք ունեցող
  • աբսուրդ  -անհեթեթություն
  • խոչընդոտ — խանգարող հանգամանք
  • խաբկանք — խաբեություն
  • խաթարել — խանգարել

Читать далее

Վիլյամ Սարոյան «Բան ունեմ ասելու»

(Ռադիոպիես)

ԵՐԵԽԱՆԵՐԻ Սուրբ Ծննդյան երեկոն ռադիոյով հաղորդվում է Ափից Ափ: Նվագախումբը նվագում է «Ղողանջե´ք զանգերը», ԵՐԵԽԱՆԵՐԸ  երգում են ամբողջ ձայնով: Երգն ավարտվում է,  ԵՐԵԽԱՆԵՐԸ ծափահարում են ու աղաղակում:

ՀԱՂՈՐԴԱՎԱՐ
(Սիրալիրությամբ)
Հրաշալի էր, երեխանե´ր: Դե, ի՞նչ, զվարճանում ենք, չէ՞:

ԵՐԵԽԱՆԵՐ
(Բացականչելով)
Այոոոո՜: Читать далее

Նապաստակը

Մարդու ո՞ր տեսակին է նման Նապաստակը: Իսկ դու ինչո՞վ ես նման Նապաստակին (պատասխանդ պատումի տեսքով ներկայացրու և հրապարակիր բլոգումդ):

Նապաստակը նման է վախկոտ մարդու տեսակին: Մադն էլ որ վախենում է, փորձում է թաքնվել: Ես նապաստակին նման եմ միայն հետաքրքրությամբ: Նապաստակը նկատում է բոլոր մանրուքները, որոնք կատարվում են նրա շուրջ: Ես ել ամեն ինչ, ինչ կատաչվում նկատում եմ:

Համաստեղ «Նապաստակի մը օրագիրը»

V

Այս առավոտ շուտ, տնիցս մի քիչ հեռու, ճանապարհին տեսա լեռների նման իրար հետևից շարժվող ուղտերի մի քարավան: Ամեն անգամ, երբ անցնում են նրանք, ինձ թվում է, թե հսկա ամպեր են, որ վար են իջել, ոտքի կանգնում և իրար հետևից քարավան են կազմում: Սակայն ի՞նչպես  և ո՞րտեղ, նորից վզերը ձգած և առջևի երկու  ոտքերը ծալած, հետևի ոտքերի ուժով  դեպի երկինք են ցատկում: Այդ հսկաներն առանց թևերի ի՞նչպես պետք է թռչեն, Աստված իմ:

Читать далее

Համաստեղ «Նապաստակի մը օրագիրը»

II

Այսօր թփերի տակ սահելով դդմանոց մտա: Թմբի վրա երկարացա`տեսա մի սատկած օձ մի արագիլի կտուցում. շուրջը բզբզում էին կանաչ ու փայլուն իշամեղունները:

Սովորականի պես, խոշոր ու ոսկեգույն մի դդումի հետևը թաքնվեցի: Հը՜շշ, մի շրխկոց: Ոչինչ, միևնույն կրիան է, նախշուն խեցիով, որ ամեն օր, միևնույն ժամանկ, միևնույն ճամփով անցնում է, չգիտես ո՞ւր է գնում: Չորս ճանկերը դուրս հանած՝ վիզը այնքան է դուրս  ցցում, որ կարծես խեցինն էլ  դուրս կգա: Ի՜նչ տգեղ է, Աստված իմ: Սակայն ասեմ, որ այն գիտե  աշխարհի ստեղծագործությունը, հիշում եմ,  թե երբ է տնկվել տիկին Մամայենց խոշոր տանձենին: Читать далее

Համաստեղ «Նապաստակի մը օրագիրը»

I

Առավոտ շուտ  դուրս եկա: Խոտերին, ծառերին փաթաթված, կաղամբի գույնով, մատղաշ արև  կար: Արևը հոտոտեցի, ետ ու առաջ շարժվեցի. շրփ, շրփ ականջներս իրար հարվածեցի: Զգո՜ւյշ մի աղմուկ էր: Իսկույն տուն մտա և հետևեցի: Ոչինչ, թերևս մի տերև  վար ընկավ: Նորից դուրս եկա, չորս կողմս նայեցի ու հոփ ցատկեցի բանջարանոց:

Այս թռչունները այնքան շատախոս են, Աստված իմ. այստեղ կթռչեն, այնտեղ կթռչեն. կըտ, կըտ, կտուրին կխփեն, նրան կխփեն ու թև-թևի, չգիտեմ, ո՞ր աշխարհներ են թռչում: Սիրտս դողում էր, երբ նրանց ատվերները հանկարծ կողքովս անցնում էին, երբ ծառերի պտուղները վար էին ընկնում: Читать далее

Ջեյմս Կրյուս «Թիմ Թալեր կամ վաճառված ծիծաղ»

297344_56382919Ջեյմս Կրյուսի «Թիմ Թալեր կամ վաճառված ծիծաղ» գիրքի 25-26-րդ գլուխներ:

Բոլոր օրերշը շատ նման էի: Մի օր Բարոնը զանգ տվեց և հրավիրեց Թիմին թեյ խմելու: Ճանապարհին Թիմը հանդիպեց Սելեք Բային, որը գաղտնի տվեց մի ինքնահոս և ասաց, որ դրանով ստորագրի: Թիմը չհասցրեց բան հարցնել, որովհետև Սելեք Բեյը արագ հեռացավ: Թիմը չհասցրեց դուրս գալ, ինչպես հայտնվեց սինյոր Վան դեր Թոլենըև հարցրեց,  հասցրել է նա մտածել առաջարկի մասին, թե ոչ: Թիմը չկարողացավ ասել, որ միսթր Պեննիի հետ է կնքել այդ գործարքը, այլ ասաց, որ պարզապես չի կարող այդ գործարքը կնքել:  Հաջորդ պահին հայտնվեց միսթր Պեննին և խնդրեց գաղտնի պահել գործարքը: Վերջապես Թիմը հասավ:

Читать далее

Վահան Թոթովենց «Ներման աղոթքը»-առաջադրանքներ

Վահան Թոթովենց «Ներման աղոթքը»

  1. Անծանոթ բառերը դուրս գրի՛ր և բառարանի օգնությամբ բացատրի՛ր:
  • Ջերմեռանդ — շատ եռանդուն
  • Ցուցնել — ցույց տալ:
  • Ղուրպան — մատաղ
  • Սարսուռ —  դող
  • Արտորանք — շտապողություն
  • Աղվոր — սիրուն, լավ
  • Խածնել — կծել
  • Զինքը — նրան
  • Խոժոռ — մռայլ հայացք

Читать далее

Վահան Թոթովենց «Ներման աղոթքը»

Երբ դեռ մանուկ էի՝ շատ եկեղեցասեր ու ջերմեռանդ էի։ Իմ քրիստոնյա և աստվածավախ մայրս այնպես դաստիարակած էր։

Գիշեր ու ցորեկ զրուցած էր ինձ՝ կապույտը ցուցնելով։

— Վերը, ամպերու ետին, ճիշտ աստղերուն քովիկը, Աստված կա, որ մեզ կը դիտե, ինչ որ ընենք և զրուցենք՝ կը տեսնե և կը լսե. ա՜յ, վերն է, վերը… Ղուրպան ըլլիմ զորությանը,— և կը խաչակնքեր, որուն կը հետևեի։

Կազդեին ինձ մորս ըսածները, որովհետև անկեղծ մայրիկ էր։ Թեև չէի տեսներ այդ Աստվածը, բայց չէի ալ հարցներ. «Ապա ո՞ւր է, մայրի՛կ, չեմ տեսներ», որովհետև կապույտին մեջ վեհություն մը կար, աստղերը այնպիսի հանդիսավորություն մ՚ունեին, որ կը զգայի թե բան մը կար, քաղցր սարսուռ մը կը բռներ կը կենար, հոգիս կը թռչեր, կը թռչեր… Читать далее

Եղիշե Չարենց «Զարմանալի աշուն»

Այս աշունը եկավ, բացվեց ինչպես երբե՛ք,-
Եկավ — ինչպես զինվոր ու ղեկավար.-

Այս աշունը բերեց իմաստության երգեր
Եվ կորովի գրեր — երգիս համար:-
Ե՛վ աշնան ցուրտ քամին ինձ մարտակոչ թվաց,
Թվաց կռվի կանչող հնչուն շեփոր,-
Եվ անձրևի շնչով, երբ երեսիս հևաց —
Ինձ զգացի ես թարմ — և անչափ նո՛ր:- Читать далее