Oscar Wilde «The Selfish Giant»

selfish-giantEvery day, as they were coming from school, the children used to go and play in the Giant’s garden. It was a large lovely garden with soft green grass.The birds sat on the trees and sang so sweetly that the children used to stop their games and listen to them.

But one day, the giant who had stayed with Cornish ogre for seven years , came back. He throws out the children from the garden, builds a high walls all around the garden and put up a notice-board.

Trasspassers will be prosecuted.

The poor children had now nowhere to play. They tried to play on the road, but the road was very dusty and they did not like it. They used to wander round the high wall when their lessons were over, and talk about the beautiful garden inside.

«How happy we were there», they said to each other.

Then the spring came. All over the country blossoms flowers and come back birds. Only in the garden of the Selfish Giant it was still winter.  The birds did not care to sing in it as there were no children, and the trees forgot to blossom.

‘Spring has forgotten this garden,’ they cried, ‘so we will live here all the year round.’

The Snow covered up the grass. 

 ‘I cannot understand why the Spring is so late in coming,’ said the Selfish Giant, as he sat at the window and looked out at his cold white garden; ‘I hope there will be a change in the weather.’

But the spring never came. Doesn’t come even in summer. The autumn gave golden fruit to every garden, but to the Giant’s garden she gave none. ‘He is too selfish,’ said autumn.

One morning the Giant was lying awake in bed and heard some lovely music. It was really only a little linnet singing outside his window. Then the Hail stopped dancing over his head, and the North Wind ceased roaring.

Through a little hole in the wall the children had crept in, and they were sitting in the branches of the trees. In every tree there was sit a child. The trees were so glad to have the children back again that they had covered themselves with blossoms.

Only in one corner it was still winter, the farthest corner of the garden and in it was standing a little boy. He was so small that he could not reach up to the branches of the tree, and he was wandering all round it, crying bitterly. And the Giant’s heart melted.

He went out into the garden. When the children saw him they all ran away and the garden became вinter again. Only the little boy didn’t run, because in his eyes so full of tears that he didn’t see the Giant. The Giant stole up behind and put him up into the tree. The tree broke at once into blossom, the birds came and sang and the little boy hugged the Giant and kissed him. Оther children came back. The giant breaks the fence and they play there all day.

 ‘But where is your little friend?’ he said: ‘the boy I put into the tree.’

‘We don’t know,’ answered the children; ‘he has gone away.’

Every day, after school, the children came and play with the Giant. But the little boy whom the Giant loved was never come again.  Years went over. The Giant couldn’t he sat in a huge armchairand watched the children at their games, and admired his garden.

 

Օսկար Ուայլդ « Եսասեր հսկան»

Ամեն օր երեխաները դպրոցից վերադառնալիս մտնում ենՀսկայի այգին ու խաղում։ Դա մեծ ու չքնաղ այգի էր՝ ծածկվածփափուկ, կանաչ խոտով։ Թռչունները նստում էին ծառերին ևերգում այնպես անուշ, որ երեխաները թողնում էին խաղն ուլսում։

Սակայն մի օր հսկան, որը յոթ տարի մնացել էր Կորնուելմարդակերի մոտ, մի օր վերադառնում է։ Նա վռնդում է այգուց խաղացող երեխաներին, այգու շուրջը բարձր պարիսպ է շինումու մի ցուցատախտակ կախում. ՕՐԻՆԱԶԱՆՑՆԵՐԸ ԿՊԱՏԺՎԵՆ:

Խեղճ երեխաներն այլևս խաղալու տեղ չունեն։ Փորձում ենխաղալ ճանապարհի վրա, բայց ճանապարհը փոշոտ է և նրանցդուր չի գալիս։ Դասերից հետո միշտ թափառում են բարձրպարսպի շուրջը և խոսում չքնաղ այգու մասին։

— Ի՜նչ երջանիկ էինք այնտեղ,– ասում են միմյանց։

Հետո գալիս է Գարունը։ Ողջ գյուղում բացվում են ծաղիկները, գալիս են թռչունները։ Միայն եսասերՀսկայի այգում դեռ ձմեռ է։ Թռչունները չեն ուզում երգել, որովհետև երեխաներ չկան, իսկ ծառերըկարծես մոռացել են ծաղկել։

— Գարունը մոռացե՛լ է այս այգին,– բացականչում են նրանք,– ուրեմն՝ մենք այստեղ կապրենք ո՜ղջտարին։

Ձյունը ծածկում է խոտը։

— Չեմ հասկանում, թե ինչո՛ւ է Գարունն այսքան ուշանում,– ասում է եսասեր Հսկան և, նստելովլուսամոււոի դիմաց, նայում է ցուրտ ու ճերմակ այգուն։ – Հուսով եմ՝ եղանակը կփոխվի։

Բայց Գարունը չի գալիս: Չի գալիս նաև Ամառը։ Աշունը ոսկե պտուղներ է պարգևում բոլորայգիներին, իսկ Հսկայի այգուն՝ և ո՛չ մի հատիկ։

– Նա չափազանց եսասեր է,– ասում է Աշունը։

Մի առավոտ էլ Հսկան, անկողնում արթուն պառկած, հաճելի երաժշտություն է լսում։ Փոքրիկկանեփահավ է երգում լուսամուտի տակ։ Կարկուտը դադարում է, Հյուսիսային Քամին կտրում էոռնոցը: Պատնեշի փոքրիկ ճեղքից երեխաները ներս են սողոսկել և նստել ծառերի ճյուղերին։Յուրաքանչյուր ծառի մի երեխա է նստած։ Իսկ ծառերն այնքան ուրախ են երեխաների վերադարձին,որ ծաղկել են։ Միայն մի տեղ է դեռ Ձմեռ՝ այգու ամենահեռու անկյունում, որտեղ կանգնած է միմանչուկ։ Նա այնքան փոքր է, որ ձեռքը չի հասնում ծառի ճյուղերին, պտտվում է ծառի շուրջը ևդառնորեն լալիս։ Եվ Հսկայի սիրտը փափկում է։

Նա դուրս է գալիս այգի։ Երեխաները նրան տեսնելով՝ փախչում են և այգում նորից Ձմեռ է սկսվում։Միայն փոքրիկ տղան է մնում, որովհետև աչքերը լի են արցունքներով և չի տեսնում Հսկային։ Հսկանհետևից մոտենալով բարձրացնում է նրան ծառի վրա։ Ծառն անմիջպես բացում է ծաղիկները,թռչունները գալիս են ու սկսում ճռվողել, իսկ մանչուկը գրկում է Հսկային ու համբուրում։Վերադառնում են նաև մյուս երեխաները: Հսկան քանդում է պատնեշը և նրանք խաղաղում ենամբողջ օրը։

— Իսկ ո՞ւր է ձեր փոքրիկ ընկերը,– հարցնում է Հսկան,– որին ծառը բարձրացրեցի:

— Չգիտե՛նք,– պատասխանում են երեխաները,– գնացել է։

Ամեն օր, դասերից հետո երեխաները գալիս են այգի ու խաղում Հսկայի հետ։ Բայց փոքրիկ տղան,որին Հսկան սիրել էր, չի գալիս: Անցնում են տարիներ: Հսկան այլևս չի կարողանում խաղալ, այլ,բազկաթոռում նստած նայում է խաղացող երեխաներին ու զմայլվում պարտեզով։

Ձմռան մի առավոտ զարմանալի բան է տեսնում այգում: Այգու վերջում մի ծառ ամբողջովին փթթել է։ Ճյուղերը զուտ ոսկուց են, կախված պտուղները՝ արծաթից, իսկ ծառի տակ կանգնած է նույնմանչուկը, որին այնքան շատ էր սիրել ինքը։ Հսկան մոտենում է մանկանը։ Եվ երբ արդեն երեխայիմոտ էր, դեմքը զայրույթից կարմրում է.

— Ո՞վ է համարձակվել վիրավորել քեզ։ – Քանզի մանկան ափերի մեջ երկու մեխերի դրոշմներ կային:Մեխերի դրոշմներ կային նաև նրա փոքրիկ ոտքերի վրա։ – Ո՞վ է համարձակվել վիրավորել քեզ,–գոռում է Հսկան,– ասա՛, գնամ վերցնեմ մեծ թուրս և սպանեմ նրան։

— Ո՛չ– պատասխանում է մանուկը,– սրանք Սիրո վերքեր են։

— Ո՞վ ես դու,– հարցրեց Հսկան և, համակված տարօրինակ սարսափով, ծնկի իջնում մանկան առաջ։

— Մի անգամ ինձ թողեցիր՝ քո պարտեզում խաղամ,-պատասխանում է մանուկը,- այսօր էլ դու պետքէ գաս ինձ հետ իմ այգին, որը Դրախտն է։

Այդ օրը՝ իրիկնադեմին, երեխաները Հսկային գտնում են ծառի տակ մեռած, նա ամբողջովինծածկված էր ճերմակ ծաղիկներով։

Реклама

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s